|
HISTORIA BIATHLONU
W kronikach olimpijskich bieg na nartach z karabinem ma długą historię. Przed II wojną światową istniał zwyczaj, że Zimowe Igrzyska Olimpijskie, a także Mistrzostwa Świata otwierał bieg narciarski - patroli wojskowych. Bieg odbywał się na dystansie 25 km na nartach z karabinem i ze strzelaniem do 3 baloników o średnicy 20 cm na odległość 150 m. Mimo, że bieg ten rozgrywany był poza konkurencją, rywalizacja narciarzy - strzelców wzbudzał duże zainteresowanie, czasami dramatyczne.Na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Chamonix w roku 1924 razem z reprezentantami Finlandii, Szwajcarii, Włoch, Francji i Czechosłowacji startował polski patrol w składzie: Zdzisław Woycicki, Ignacy Daniec, Szczepan Witkowski, Stanisła Chrobak i Stanisław Kądziołka. Polacy nie ukończyli biegu patrolowego z powodu złamania narty przez Woycickiego. W pierwszych Zimowych Igrzyskach Olimpijskich - bieg patrolowy wygrali Szwajcarzy. W drugich Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Saint Moritz w 1928 roku startował również polski patrol w składzie: Z. Woycicki, K. Zytkiewicz, W. Czech, T. Zaydel. i tym razem polscy zawodnicy nie mieli szczęścia, nartę złamał Zaydel, ale patrol bieg ukończył, mimo, że Zaydel biegł od 10-tego kilometra na jednej narcie. Polacy wyprzedzili patrol Rumunii i Francji, zwycięzył patrol norweski. W 1932 roku Zimowe Igrzyska Olimpijskie odbyły się w Lake Placid. W związku z trudnościami finansowymi Polski Komitet Olimpijski zamierzał wysłać trzech zawodników i dopiero interwencja znanego malarza artysty Tadeusza Styki, któremu udało się uzyskać poparcie finansowe amerykańskiej Polonii, pozwoliła na wysłanie pięciu zawodników. Po raz trzeci na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Garmisch-Partenkirchen w 1936 roku wystartował polski patrol w składzie: Zytkiewicz, Rzepka, Trzebunia i Padych. Na Mistrzostwach Świata FIS w Zakopanem w 1939 roku, na dystansie 25 km patrol polski w składzie: Hamburger, Czepczor, Wawrzec i Haratyk zajęła 3 miejsce. Po wojnie tradycja biegów upadła, dopiero w 1957 roku Szwedzi wystąpili z inicjatywą wprowadzenia do sportów zimowych zmodyfikowanego biegu patrolowego zwanego biathlonem. Akt intencyjny podpisali - gen. Thofelt i płk Hederen - Szwecja, dr Fried i prof. Deflorian - Austria, płk Gallezot - Francja, Julian Kajdy i Kazimierz Konarski - Polska, gen. Bangstad - Norwegia. Tak więc narodził się dwubój zimowy - czyli bieg narciarski na 20 km ze strzelaniem do tarcz na 4 rubieżach ogniowych, na odległość 250 m. (śr. 30 cm), 200m. (śr. 25 cm), 150m. (śr. 20 cm) i 100m. (śr. 30 cm), z tym, że na pierwszych trzech stanowiskach strzelano z postawy leżącej, a na ostatnim z postawy stojącej. Każdy zawodnik oddawał czterokrotnie po 5 strzałów, a za każdy nie trafiony strzał otrzymywał 2 minuty karne. 2 marca 1958 roku w Saalfelden w Austrii, rozegrano i Mistrzostwa Świata w Biathlonie. Do 1966 roku rozgrywano tylko bieg na dystansie 20 km. W 1958 roku Międzynarodowy Komitet Olimpijski włączył Biathlon do programu Zimowych Igrzysk Olimpijskich. Po tej decyzji UIPM (Międzynarodowa Federacja Pięcioboju Nowoczesnego), włączyła do swego Związku Biathlon i przyjęła nazwę UIPMB (Union Inernationale de Pentathlon Moderne et Biathlon). Po raz pierwszy biathlon rozegrano na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w 1960 roku Squaw Valley. Włączenie do programu Zimowych Igrzysk Olimpijskich Biathlonu, spowodowało szybki jego rozwój jak również zmiany regulaminowe. W 1966 roku w konkurencji 20 km zmieniono odległość, a także ocenę strzelań. Od tej pory wszystkie strzelania odbywały się na odległość 150 m. Kolejność strzelań była następująca: leżąc, stojąc, leżąc, stojąc. Tarcze pierścieniowe do postawy leżąc miały środkowy czarny pierścień o średnicy 12,5 cm, zaś pierścień wewnętrzny o średnicy35 cm i zewnętrzny o średnicy 50 cm. Nowy Regulamin wprowadzał też nową konkurencję - bieg sztafetowy 4x7,5 km. Zawodnik biegnący w sztafecie wykonywał dwa strzelania z postawy leżąc i stojąc do celów o średnicy 12 cm i 35 cm. Za każdy nie trafiony cel, zawodnik musiał przebiec rundę karną o długości 200m. Konkurencję tę rozegrano po raz pierwszy na Mistrzostwach Świata w RFN w 1966 roku, a do programu Zimowych Igrzysk Olimpijskich włączono ją w 1968 roku. Sztafeta biathlonowa stała się jedną z najbardziej widowiskowych konkurencji biathlonowych. Biathloniści dostąpili zaszczytu reprezentowania Polski na IX Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Innsbrucku w 1964 roku. Start Polaków był udany, najlepszy wynik uzyskał w biegu na 20 km Józef Rubiś, zajmując szóste punktowane miejsce. Rozwój Biathlonu - Dwuboju Zimowego w Polsce
Biathlon, jako konkurencja, wprowadzony został w Polsce w 1958 roku, a jego pionierami byli płk Kazimierz Konarski i ppłk Stanisław Zięba. Pierwszym trenerem, a równocześnie zawodnikiem biathlonu został Stanisław Zięba. W Polsce dwubój zimowy, został włączony do powołanego w 1957 roku Polskiego Związku Pięcioboju Nowoczesnego, który od 1958 roku przyjął nazwę Polski Związek Pięcioboju Nowoczesnego i Dwuboju Zimowego. W roku1962 GKKF rozwiązał Polski Związek Pięcioboju Nowoczesnego i Dwuboju Zimowego. Mimo rozwiazania Związku, pięciobój nowoczesny i dwubój zimowy rozwijał się nadal. Wojskowy Klub Sportowy Legia - Zakopane, stały się silnym ośrodkiem dwuboju zimowego. Sukcesy polskich dwuboistów zimowych jak również i pięcioboistów nowoczesnych sprawiły, że w 1966 roku Polski Związek Pięcioboju Nowoczesnego i Dwuboju Zimowego wznowił swą działalność. Kraj nasz należy do prekursorów biathlonu i założycieli Międzynarodowej Federacji Pięcioboju Nowoczesnego i Dwuboju Zimowego (UIPMB). Prezes Związku Kazimierz Konarski wchodził w skład Rady Administracyjnej - Najwyższego organu UIPMB (1968-88). W roku 1976 został odznaczony Złotym Medalem UIPMB za wybitne osiągnięcia w dziedzinie rozwoju pięcioboju nowoczesnego i dwuboju zimowego na świecie. O uznaniu jakim cieszyła się Polska we władzach międzynarodowych był fakt przyznania nam organizacji Mistrzostw Świata w Biathlonie Seniorów i Juniorów w 1969 roku w Zakopanem. OPIS KONKURENCJI Bieg indywidualny
Bieg indywidualny na 20 km jest najstarszą konkurencją rozgrywaną w ramach biathlonu. Zawodnicy startują z interwałem 30 sek. Lub min., suma wzniesień podbiegów 600-750 m. Zawodnicy biegną z karabinkiem małokalibrowym o wadze nie mniejszej niż 3,5 kg. Każdy z zawodników posiada 20 szt. Amunicji kal. 5,6 mm, które załadowane są w czterech magazynkach po 5 sztuk w każdym i umiejscowione są w ładownicy na karabinku. Bieg składa się z czterech strzelań w postawie leżąc-stojąc-leżąc-stojąc. Przy każdym strzelaniu oddaje się 5 strzałów na odległość 50 m. do tarcz elektronicznych składających się z pięciu strzałów czarnych kół. Trafienie w cel powoduje automatyczne zamknięcie czarnego koła białym dyskiem. Średnica czarnego koła przy strzelaniu leżąc wynosi 45 mm, a przy strzelaniu stojąc 115 mm. W biegu indywidualnym zawodnik (zawodniczka) za każdy niecelny strzał ukarany jest 1 minutą kary. Karne minuty dopisywane są do końcowego rezultatu. Mężczyźni odbywają strzelania między 3 a 17,5 km, kobiety biegnąc na 15 km strzelają między 3 a 12 km. Całkowita suma wniesień podbiegów na trasie 15 km kobiet wynosi 400-500m. Sprint
Sprint mężczyzn rozgrywany jest na dystansie 10 km z ogólną sumą wzniesień podbiegów 300-450 m. Zawodnicy startują z interwałem 30 sek. Lub 1 min. Pierwsze strzelanie odbywa się po przebiegnięciu minimum 3 km w postawie leżącej, drugie strzelanie po 7 km z postawy stojąc. Warunki strzelania podobnie jak w biegu indywidualnym. W porównaniu z biegiem indywidualnym za każdy niecelny strzał zawodnik musi przebiec rundę karną o długości 150 m. Najlepsi zawodnicy biegu sprinterskiego pokonują dystans w czasie ok. 24 min. Bez rund karnych. Kobiety biegają na dystansie 7,5 km, również strzelając w pozycji leząc i stojąc, strzelania odbywają się między 2,5 km a 5 km. Najlepsze zawodniczki pokonują ten dystans bez rund karnych w czasie około 23 min. Całkowita suma wzniesień podbiegów na trasie 7,5 km kobiet wynosi 210-300 m. Bieg sztafetowy
Każda sztafeta składa się z 4 zawodników z których każdy musi przebiec dystans 7,5 km z dwoma strzelaniami w postawie leżąc i stojąc. Drużyna przebiega łącznie 30 km. Strzelania odbywają się między 2,5 km a 5 km. W odróżnieniu od biegu indywidualnego każdy zawodnik posiada 5 naboi + 3 dodatkowe na 5 strzałów dla każdej postawy (leżąc, stojąc). Strzelanie pierwszymi 5 nabojami odbywa się z ładowaniem z magazynka, w przypadku nie trafienia w cel pociski rezerwowe muszą być ładowane ręcznie pojedynczo. Jeżeli zawodnik trafi celnie pięcioma strzałami kontynuuje bieg dalej, jeżeli nie, korzysta z 3-ech naboi rezerwowych, gdy w dalszym ciągu nie trafi celnie we wszystkie czarne koła musi przebiec rundę karną 150 m. za każdy nietrafiony cel. Kolejny zawodnik wyrusza na trasę biegu, gdy zostanie dotknięty ręką przez poprzedniego zawodnika w wyznaczonej strefie zmian. Najlepsze zespoły potrzebują około 1 godz. i 20 min. Na pokonanie odległości 30 km. Dotknięty ręką w tułów, ramiona, nogi, dłonie, stopy, ręce, głową lub broń przez kończącego zmianę zawodnika w strefie zmian. Bieg na dochodzenie
Bieg na dochodzenie rozgrywany jest na dystansie 12,5 km mężczyzn oraz 10 km kobiet, został włączony przez IBU w program zawodów Mistrzostw Świata i Pucharu Świata w sezonie 1996/97. Kolejność startu zawodników jest zależna od miejsca zajętego we wcześniejszym kwalifikacyjnym biegu sprinterskim. W biegu na dochodzenie jako pierwszy startuje zwycięzca biegu sprinterskiego, kolejny zawodnik startuje z różnicą czasową w stosunku do pierwszego zawodnika itd. W Mistrzostwach Świata i Pucharu Świata najlepszych 60 zawodników w sprincie kwalifikuje się do startu w biegu na dochodzenie. Są cztery strzelania w postawie leżąc-leżąc-stojąc-stojąc. Za każdy nietrafiony cel runda karna 150 m., co kosztuje utratę dobrej pozycji w biegu na dochodzenie. Bieg na dochodzenie będzie czwartą konkurencją zimowych Igrzysk Olimpijskich 2002r. Bieg ze startu masowego
Biathlonowy bieg ze startu masowego ( równoczesnego ) odbywa się dla mężczyzn na dystansie 15 km. Z czterokrotnym strzelaniem pięcioma nabojami, kolejno w postawach strzeleckich leżąc, leżąc, stojąc, stojąc do tych samych celów, jak w pozostałych konkurencjach biathlonowych. Kobiety biegają na dystansie 12,5 km. i również strzelają czterokrotnie. Za każdy nie trafiony cel zawodnik/zawodniczka biega 150m rundę karną. Start do biegu masowego ze wspólnego startu odbywa się w dwóch odrębnych biegach dla mężczyzn i kobiet. W pierwszym biegu podczas Pucharu Świata startuje 25 zawodników/zawodniczek według aktualnej punktacji Pucharu Świata, w drugim zaś 25 kolejnych tej punktacji. W czasie Mistrzostw Świata do pierwszego biegu kwalifikuje się wszystkie medalistki i medaliści biegów indywidualnych, sprinterskich i biegów na dochodzenie rozgrywanych mistrzostw świata, liczbę do 25 uzupełnia się na podstawie punktacji narodu biegu indywidualnego, sprinterskiego i na dochodzenie, tych mistrzostw. W drugim biegu startują zawodnicy którzy zajmuja w punktacji narodów tych mistrzostw miejsca od 26-50. Bieg biathlonowy ze startu masowego stał się konkurencja najbardziej pasjonującą. Wspólny, równoczesny start zapewnia olbrzymie emocje sportowe, dając możliwośc odniesienia zwycięstwa wszystkim startującym. BIATHLON
Biathlon jest zimową dyscypliną olimpijską na którą składa się narciarski bieg długi techniką dowolną oraz strzelanie do celu z karabinka małokalibrowego. Konkurencje biathlonowe rozgrywane są w okresie zimowym jak i letnim. IBU - Międzynarodowy Związek Biathlonu - ogólnoświatowy organ kierujący dyscypliną sportu określanej jako - biathlon, sprawujący kontrolę nad regulaminem. Następujące rodzaje konkurencji, które zostały zatwierdzone dla imprez IBU są organizowane w programach Mistrzostw Świata i Mistrzostw Świata Juniorów:
|